Мәңгелеккә сәфәр алдыннан
Соңгы сәгать. Соңгы сулыш. Аң белән саташу арасындагы чик.
Габдулла Тукай хастаханә караватында ята. Аның янәшәсендә беркем юк. Ләкин аның эчендә — бөтен галәм. Әтисе, әнисе, дуслары, дошманнары, тәнкыйтьчеләре, издательләре — барысы да аның аңында бер-бер артлы пәйда була. Һәрберсе үз соравы белән. Һәрберсе үз дөреслеге белән.
Тукай алар белән сөйләшә. Аңлашалар. Аңа борчылырга, үкенергә, рәнҗергә, көчәнергә туры килә. Әмма иң авыр сорауны кечкенә Габдулла бирә: «Без кем булдык? Без ни өчен яшәдек?»
Хикәянең иң көчле мизгеле — шагыйрьнең үз балачагын кочаклавы. Беренче тапкыр. Соңгы тапкыр. Мәңгелеккә.
Марат Кабиров әсәре — бу һәркемнең үз балачагы, сайлаган юлы, үз гомеренең мәгънәсе турында уйлануы.
Отзывы
Отзывов пока нет.