Шәүлә – татарча психологик хоррор жанрындагы хикәя. Анда сүз үз шәүләсенең үзаллы хәрәкәт итүен сизеп калган ханым турында бара. Фатыйма соңгы вакытта бик бетеренгән иде.
Тормышта очраган гадәттән тыш хәлләр, аномаль күренешләр, коточкыч вакыйгалар, шомлы мизгелләр турында кызыклы язмалар
Шәүлә – татарча психологик хоррор жанрындагы хикәя. Анда сүз үз шәүләсенең үзаллы хәрәкәт итүен сизеп калган ханым турында бара. Фатыйма соңгы вакытта бик бетеренгән иде.
Хуҗалы йорт – татарча готик хоррор жанрындагы хикәя. Анда йортның яңа хуҗалары үткән заман рухлары белән аралашырга мәҗбүр була. Яр буе урамындагы йорт бик арзан
Татарча фолк‑хоррор жанрына караган бу хикәядә куркыныч төнге урманда калган аучының коточкыч күренешләр аша узуы сурәтләнә. Көзге урман – алдакчы нәрсә… Кич якынлашканда Рамил адашканын
Менә без планнар корган булабыз, эшләребезне тәртипкә салырга тырышабыз. Яхшы нәрсә инде бу. Гаҗәп хәл, кайчагында үзебез теләгәнчә килеп тә чыга. Шуннан үзебезне язмыш хуҗасы
(куркыныч хикәяләр татарча) Лифт эчендә өч күршесен күреп ул ишеккә ташланды: – Көтеп торыгыз! – дип сөрәнләде, авыр сумкаларын көч-хәл белән сөйрәп. Күршеләре уйлап
(коточкыч хикәяләр циклыннан) Бу пычакны ул иске сарай урынын казыганда тапты. Пычак матур иде. Яхшылап тазарткач, ул бер сәнгать әсәре шикелле булып калды, ялтырап тора.
(куркыныч хикәяләр циклыннан) Һәр авылның үзенең бер диванасы була. Төрлечә буладыр инде алар, кайберләре чынлап та акылга таманрак, кайберләре акыллы булса да бик сәер. Безнең
= Мин кайттым һәм аны танымадым. Ул үзгәргән, матурланган иде. Шәһәр чынлап та матур иде. Ходай тарафыннан онытылган дөньяның нәкъ уртасында калкып чыккан бу шәһәр
Була бит шундый сабыр кешеләр. Бер нәрсәгә зарланмас, теге юк, бу юк дип исе китмәс, кемдер тупас сүз әйтсә дә кызып китмәс, ирен чите белән
Бу куркыныч хикәядә төн уртасында ялгыз фатирда калган хатынның ишегенә кемдер кыңгырау баса. Күзчектән күренгән кечкенә малайның кыяфәте дә, тавышы да гадәти түгел: ул кышкы
Аңа әле нибары алты яшь кенә иде. Шулай да ул укый-яза белә, телефонда да яхшы актарына. Гомумән, моңа кадәр малайның тормышы көйле иде. Өстәвенә, аны
Хатынының беркайчан да болай ашыктырганы юк, киресенчә, руль артына утыру белән ул: «Кабаланма!», «Акырынрак!», һ.б. ише күрсәтмәләрен бирми калмый иде. Сизелер сизелмәс кенә сикәлтәгә килеп
Тәрәзәдәге кеше Хатын-кызлар җыелып алса, сүзнең нәрсә турында барачагын һәм тормышның нинди чатларына кереп, кайсысыннан килеп чыгачагын күз алдына китерү дә авыр. Бу юлы да
Күрәзә Гөлгенә ишек алдында тавыкларга җим сибеп йөри иде. Үзе белән бер сыйныфта укыган күрше кызы Зәлифә килеп керде. – Әйдә, бүген бер кызык эшлибез,
Бер дустым өендә калып торырга кушты. Ул инде утызга җитеп килсә дә әти-әниләре фатирында яши, бик өлкән яшьтәге әбисе дә бар. Әти-әниләре кунакка киткән, ә