День: 22.03.2020

Хатынының беркайчан да болай ашыктырганы юк, киресенчә, руль артына утыру белән ул: «Кабаланма!», «Акырынрак!», һ.б. ише күрсәтмәләрен бирми калмый иде. Сизелер сизелмәс кенә сикәлтәгә килеп

Тәрәзәдәге кеше Хатын-кызлар җыелып алса, сүзнең нәрсә турында барачагын һәм тормышның нинди чатларына кереп, кайсысыннан килеп чыгачагын күз алдына китерү дә авыр. Бу юлы да

Күрәзә Гөлгенә ишек алдында тавыкларга җим сибеп йөри иде. Үзе белән бер сыйныфта укыган күрше кызы Зәлифә килеп керде. – Әйдә, бүген бер кызык эшлибез,

Бер дустым өендә калып торырга кушты. Ул инде утызга җитеп килсә дә әти-әниләре фатирында яши, бик өлкән яшьтәге әбисе дә бар. Әти-әниләре кунакка киткән, ә

Мин уянганда таң атып өлгермәгән була әле. Тору белән чәйнекне плитәгә утыртам да маллар янына чыгып китәм. Сарыкларга печән салып, кош-кортка җим биргәч, Кашка янына

Иске йорт инде бу, Бөек Ватан сугышыннан соң ук немец әэсирләре тарафыннан төзелгән өч катлы кирпеч йорт. Анда яшәүчеләр дә күбесенчә өлкән яшьтәгеләр, һәрхәлдә, хәзер