Һәр төнне, мәңгегә…

Яшь кыз бер кичне сөйгән егетеннән балдак ала. Ул бәхетле, ул мәңгегә яратырга әзер. Ләкин таң аткач барсы да юкка чыга, алар очрашкан бакча урынында заманча биек йортлар калка. Дистә еллар узгач, аның оныгы иске балдакны киеп, тәрәзәдән су өстендәге утларга карый. Төн уртасында парк яңадан терелә… Бу — мәңгелек мәхәббәт турында хикәя.
***
Сәрия Тәүфикне «Мәхәббәт тоннеле» каршында көтеп тора иде. Өстендә — күзне иркәләүче ачык сары кардиган, ялтырап торган кара чәчләре түбәсенә җыйнап бәйләнгән. Ул беләзекләренә һәм колак артына «Je Reviens» ислемәен сөрткән. Кулында — барс тиресе бизәкле кечкенә сумка, аякларында лаклы туфлиләр.
Тәүфик исә иң яхшы джинсыларын, күн курткасын кигән иде. Бу куртка аңа сугыштан әйләнеп кайтмаган абыйсыннан калган.
Алар чиратта бер-берсенә сыенып, тыела алмыйча көлешеп торалар иде. Гашыйклыклары шулкадәр ачык сизелә: яннарыннан үтүчеләр дә мәхәббәтнең чыннан да барлыгына ышана башлый. Сәрия белән Тәүфик, гүя, эчтән яктырып торалар.
Күңел ачу паркындагы утлар караңгы күк йөзендә җемелдәп, бер төстән икенчесенә күчеп балкыды. Аларның кызыл, зәңгәр һәм яшел чагылышлары дулкыннар өстендә калтыранып торды. Бөтен паркта искиткеч җанлылык хөкем сөрә иде. Гүя ул урын үзе дә тере: гөрелте, музыка, көлү һәм моторлар тавышы бер-берсенә кушылып, бер зур йөрәк тибешенә әйләнгән.
Бу урын Сәриянең иң яраткан җире иде. Ул бала чагыннан бирле җәйге ярминкәгә, елга буендагы бәйрәмгә килеп йөрде. Кайнар попкорн, шикәр мамыгы һәм елгадан искән тозлы дымлы һава исләре аңа балачакны хәтерләтә иде. Әмма хәзер ул инде үсеп җиткән, унсигез яшен яңа гына тутырган кыз иде. Бүген ул бу урыннан элеккечә генә шатлык түгел, ә башка төрле сихер, башка төрле серле җылылык тоя.
Тәүфик — аның сөйгән егете. Аларның танышып, очрашып йөрүләренә ике ел булды. Сәрия муенына аның исеме язылган нечкә чылбыр тагып йөри иде. Ул белә: бер көнне Тәүфик аңа балдак кидерәчәк. Әйе, ул моны бик яхшы белә иде.
Тәүфик әтисенең остаханәсендә механик булып эшли. Өенә һәрвакыт тырнак төпләренә кергән кара май, кулларына сеңгән тимер һәм бензин исе белән кайта. Сәрия моңа игътибар да итми. Моның өчен сабын бар бит.
Ә Сәрия урам чатындагы кечкенә ашханәдә эшли. Тәүфик һәр кич, эш көне тәмамланыр алдыннан, аны каршы алырга килә һәм өйләренә кадәр озата бара. Кайчак алар кино карыйлар, кайчак Сәриянең әти-әнисе өе алдындагы эскәмиядә утырып сөйләшәләр.
Тәүфикнең планнары күп иде. Ул әтисенең иске остаханәсен яңартырга, анда заманча җиһазлар куярга, эшне киңәйтергә җыена. «Әтиемне яңа заманга алып керәм», — дип шаярта иде ул.
Җомга көнне ул Сәрия янына кереп:
— Бүген кич «Мәхәббәт тоннеленә» бармыйбызмы? — дип сорады.
Аның Сәрия белән бик мөһим нәрсә турында сөйләшәсе бар иде.
Сәриянең иң якын дусты Миләүшә моны ишеткәч:
— Җаным, ул, бәлки, сиңа…
— Әйтмә! — дип бүлдерде Сәрия аны.
— Син бит аның үзеңне яратканын беләсең. Мәктәпнең соңгы сыйныфыннан бирле бергә йөрисез.
— Беләм. Тик әйтмә берни дә.
Миләүшә дә ашханәдә эшли иде. Ике кыз, хуҗа күрмәгәндә, арткы ишегалдына чыгып, крахмалланган алсу күлмәкләре өстеннән ак халатларын салмыйча гына, яшеренеп тәмәке тарта торганнар иде.
Миләүшәнең егете Җәүдәт азык-төлек кибетеннән шәһәр кафеларына һәм ашханәләренә товар ташый. Алар икәүләп бер көнне юлга чыгып китү, ерак җирләр күрү турында хыялланалар. Кайдадыр бик еракка, таныш булмаган, маҗаралы бер илгә.
Бу кичтә Миләүшә белән Җәүдәт Сәрия һәм Тәүфик алдындагы чиратта басып тордылар. Җәүдәт кулларын Миләүшәнең биленә сарган, ә Миләүшә чәчәкле җәйге күлмәктән иде.
Алар икесенә генә исәпләнгән кечкенә көймәгә утырып, тоннель эченә кереп киттеләр. Көймә караңгылыкка йотылды.
Ниһаять, Сәрия белән Тәүфикнең дә чиратлары җитте. Тәүфик билетларны аттракцион хезмәткәре булган, чәчләре кызгылт-сарыга буялган кызга тапшырды. Аннары Сәриягә кечкенә көймәгә утырырга булышты.
Тоннель авызындагы утлар кызгылт шәмәхә һәм алсу төсләргә кереп-чыгып янды. Бер лампа сүнгәндә, икенчесе кабынды, утлар бер-бер артлы төсен алыштырды.
Тәүфик Сәрияне кочаклап алды. Иреннәре аның муенына кагылды. Аннары ул кызның колагына пышылдады:
— Синнән бер нәрсә турында сорыйсым килә. Мин моны бик күптән сорыйсым килә иде.
Сәрия аның күкрәгенә сыенды. Йөрәге күкрәк читлеген ярып чыгардай булып тибә башлады. Гүя ул бу мизгелне гомере буе көткән.
Көймә борылышны үтте. Берничә секундка тоннель эче якты утлар белән тулды. Алар алдында тар гына каналның ике ягында әкияти күренеш ачылды: ясалма бакчалар, чәчәкләр, утлы йолдызлар, кечкенә йортлар һәм көмеш төстәге фонтаннар.
Шул мизгелдә Сәрия Тәүфикнең кулындагы балдакны күрде.
Бер мизгелдән соң балдак аның бармагында иде. Тәүфикнең иреннәре аның иреннәренә кагылды.
Бу — Сәриянең тормышындагы иң бәхетле мизгел иде. Ул аны күңеленә мәңгегә сеңдерергә теләде, соңрак, нинди генә көннәр килсә дә, бу берничә секундны кабат-кабат искә төшерергә теләде.
Ул шунда ук җавап бирә алмады. Гүя дөнья туктап калган, вакыт юкка чыккан иде.
Аннары ул, күзләренә яшь тулып:
— Әйе… әлбәттә, әйе! — диде.
Тоннель эчендәге музыка, паркның гөрелтесе һәм кешеләрнең көлүе ераклашкандай булды. Көймә исә тар канал буйлап әкрен генә йөзүен дәвам итте. Вакыт-вакыт читтәге күренешләр ут белән яктыртылып, тагын караңгылыкка чумды.
Тәүфик Сәрияне үпте. Кыз аның кочагында эреп киткәндәй булды. Егетнең куллары аның билен урап алды, иреннәре аның иреннәренә тагын бер кат кагылды.
Аттракцион тәмамлангач, алар икесе дә бәхеттән нишләргә белмичә тордылар. Тәүфик Сәриягә көймәдән төшәргә булышты. Кыз бер мәлгә туктап калды: алга таба нишләргә икәнен дә белми иде.
Шулчак ул Миләүшә белән Җәүдәтне карамельгә манып сатылган алмалар киоскы янында күреп алды. Сәрия алар янына йөгереп барды, дустының җилкәсенә кагылды һәм кулын сузып, балдакны күрсәтте.
— Ай, нинди матур! — диде Миләүшә.
Сәриянең йөзе шатлыктан балкыды.
Нечкә алтын боҗрага утыртылган кечкенә генә бриллиант. Балдак бик гади, бик нәфис иде. Һәм ул хәзер Сәриянеке. Мәңгегә.
Дүртесе бергә кешеләр арасыннан атладылар. Кайчак туктап, боҗра ыргыту уенында бәхетләрен сынадылар. Тәлинкәләргә вак акчалар ыргыттылар.
Җәүдәт Миләүшәгә зур гына кызгылт-сары йомшак аю уенчыгы отты. Тәүфик исә Сәриягә ачык алсу төстәге кечкенә уенчык эт алып бирде.
Бераздан ике пар аерылышты. Сәрия белән Тәүфик елга буена, парк музыкасы һәм көлү тавышлары ишетелерлек, әмма үзләрен ялгыз хис итәрлек дәрәҗәдә ерак урынга барып утырдылар.
Тәүфик Сәрияне биленнән кочаклады. Кыз су өстендә калтыранган утларга карап торды да, бу төннең мәңге дәвам итүен теләде.
Әмма таң аткач, алар юкка чыктылар.
***
Иртәнге кояш нурларында бу ярда кайчандыр күңел ачу паркы торганын хәтерләткән бер генә билге дә калмаган иде. Яр буе, аттракционнар һәм кечкенә киосклар урынына кыйммәтле, биек йортлар — пыяла тәрәзәле күпкатлы торак комплекслары калкып чыккан.
Шәһәр хакимияте бинасы стеналарына тарихи фотосурәтләр элгәннәр иде. Ләкин ашыгып атлаган кешеләрнең берсе дә туктап, инде беркемгә дә кирәкмәгәндәй тоелган заманнарны күрсәткән төссез рәсемнәргә карамый.
Биек каттагы фатирның киң тәрәзәсе янында бер хатын-кыз басып тора иде. Ул бармагындагы нечкә туй балдагын әкрен генә боргалады.
Бу — аның әбисе Сәриядән калган балдак иде. Нәфис алтын боҗрага утыртылган кечкенә генә бриллиант.
Хатын-кыз әбисен артык яхшы белми иде. Ул бары тик әбисе пешергән өй печеньесын хәтерли. Һәм шкаф киштәсендә сакланган, әле дә «Je Reviens» исе сеңгән иске йон свитерны.
Ул су өстендә чагылган торак йорт утларына карады. Кинәт тәненнән салкын йөгереп үткәндәй булды.
Ләкин ни өчен икәнен үзе дә аңламады.
***
Төн уртасында, вакытның башка бер катламында, күңел ачу паркы яңадан пәйда булачак.
Һәм Тәүфик белән Сәрия «Мәхәббәт тоннелендә» кабат очрашачак.
Һәр төнне.
Мәңгегә.